11   190
17   461
34   432
61   1032
19   301
Home » Personal: Opgeven.. Ik ben er echt niet goed in..

Personal: Opgeven.. Ik ben er echt niet goed in..

Personal: Opgeven.. Ik ben er echt niet goed in..

Pfff.. Momenteel zit ik, in mijn auto, te staren naar het kabbelende water van het Lauwersmeer. Omringt door een opkomend zonnetje, die vecht tegen de donkere regen wolken vol regen..

Ik ben onderweg naar Schiermonnikoog.. Daar wil ik echt heel erg graag de Devils Trail lopen, maar ik ben misselijk. Misselijk van het gevoel dat ik heb. Het gevoel dat ik eigenlijk heel erg dom bezig ben. Want wat is het stom om deze 28 kilometer te gaan trailen. Heel erg leuk en heel erg tof maar wel heel erg dom.

Ik heb al een hele tijd last van mijn rug, eigenlijk al sinds augustus tijdens de halve in Lauwersoog. Enorme stekende pijn, ook op de borst, zorgde voor een aantal vervelende stukken tijdens het lopen. Net voor de 50 kilometer vertelde mijn fysio dat ik een ontsteking had tussen de wervels. Dat doel, het doel voor 2017 was zo dichtbij en dus ging ik met behulp van ibuprofen de strijd aan. En met succes! Maar de prijs moest ik in de dagen daarna betalen..

Sindsdien ben ik nog steeds in behandeling voor mijn rug. Ik doe oefeningen maar merk na elke dag zitten en elke keer dat ik weer wat verder heb gelopen dan 5/6 kilometer, heb geholpen met verhuizen of in de sportschool heb gestaan, dat mijn lichaam protesteert. En dan heb ik nu bedacht om, 5 weken na mijn eerste 50 kilometer, 28 kilometer te gaan trailen over het mooie Schiermonnikoog. Terwijl mijn lijf tegenstribbelt. Ik voel mijn rug branden terwijl ik dit typ. Ik voel de druk op mijn borst, of het komt van de rugklachten of de twijfel a la, maar het is er. Het is niet goed.

En dan rij ik hierheen en dan denk ik, lieve Meik, voor wie doe je het nu eigenlijk.. Natuurlijk, ik word enorm gelukkig van de eilanden, van het rennen en het halen van doelen. Maar.. moet het ten kostte gaan van andere dingen? Ik moet nog langer mee met dit lijf en eigenlijk, als ik eerlijk tegen mezelf ben denk ik ook, wat heb je toch al voor moois neergezet.. Je hebt je doel voor 2017 gewoon gehaald! 50 kilometer trailen man, wees eens trots op jezelf en zoek niet altijd naar meer, meer, meer..

Dus nu zit ik hier met tranen mijn gevoel even weg te tikken en te luisteren naar het kabbelende water. Het ergens bizar vinden dat ik hierom tranen heb, want men er zijn toch ergere dingen op de wereld. Trailrunning is dat wat ik het liefste doe, mijn ding.. En beseffen dat het even niet kan, zorgt voor tranen. Want ik hou niet van toegeven aan pijn en ik hou zeker niet van opgeven.. Maar soms.. Soms is verstandig zijn en naar je lichaam luisteren ook gewoon doelen behalen..

Volg:
Share:

5 Reacties

  1. lutz kuipers
    11 november 2017 / 10:39

    lieve schat,
    Jou tranen en vertwijfeling brengen hier ook natte ogen (ogen op sap zeggen wij altijd)
    maar maak een goeie keus en doe het niet, het is slecht weer en het is geen moeten . Luister dus goed naar je lichaam en neem even rust. daardoor ga je echt niet af.
    je kunt soms ook te veel hooi op je vork nemen.
    we blijven jou een kei vinden. liefs van twee oude neuten uit Harkema. tuteretuuuut

  2. Aly
    11 november 2017 / 10:50

    Lieve, lieve Meike, luister naar je lichaam en bedenk dat er nog zoveel mooie trails op de eilanden komen. Het is nu even pijnlijk om het niet te doen, maar het gaat je zoveel meer opleveren voor de toekomst! Ben enorm trots op je (en Jetze) ook over wat je allemaal al bereikt hebt. Niemand van ons doet jou dat na! Ga herstellen, dan heb je volgend jaar weer een heleboel nieuwe uitdagingen om naar uit te kijken. Sterkte en heel veel liefs van A&J!

  3. Gineke
    12 november 2017 / 17:08

    Lieve!
    Verstandig!
    Dikke knuff

  4. Meike Hennekes
    13 november 2017 / 08:02

    Lieve Meike,
    Kijk en luister goed naar je naamgenoot ;-). Ik ben een jaar uit de running geweest door die vervelende K blessure. Ik had pijn met zitten en gewoon wandelen. Ik kon helemaal niets. Door het niet sporten 10 kg aangekomen. In het begin deed het enorm veel pijn, ik wilde zo graag lopen, mijn doelen behalen. Maar wat schiet je er mee op? Ik zag om mij heen alleen maar mensen met die enorme (rare) drang om continue, het liefst elke dag, te hardlopen. Maar wat is er mis met een tandje terug? Uiteindelijk is dat knopje bij mij om gegaan en heb ik er enorm veel van geleerd. Zoveel hardloop’vrienden’ als ik had voor mijn blessure….echt nog geen handvol goede vrienden is er van over gebleven. Heel weinig vroegen mij hoe het ging, hoe ik me voelde…tot vandaag de dag nog steeds. Ik heb me in mijn blessurejaar helemaal toegelegd op mijn herstel, maar met name op mijn relatie en mijn toekomst. De relatie met mijn man is hechter dan ooit en ik ben weer gestart met een opleiding. Dat is waar je voor moet gaan, dat is je doel. Daar moet je oud mee worden. Dat lopen komt echt wel weer, maar je hebt maar 1 lichaam….1 vriend….1 toekomst. Richt je daarop lieverd…echt, dat is zoveel meer waard. Ik heb al mijn doelen ook overboord gegooid, je hebt er niets aan. Na mijn blessure liep ik de halve van Eindhoven om mijn blessurejaar af te sluiten. Doel was om ‘m gezond uit te lopen en af te rekenen met de blessure. Het enige wat mensen mij vroegen was: wat was je tijd….. Echt zo jammer… Echt meis, neem de rust voor jezelf…voor jouw toekomst. Er staat je nog zoveel te wachten. En wat je (naar wat ik denk je moeder is) moeder zegt: je naasten en echte vrienden houden toch wel van je en zijn ontzettend trots op je. En dat lieve Meike, is zoveel belangrijker dan alles daar omheen. Dikke knuffel en kus, Meike

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.