10   336
23   699
30   688
40   506
14   311
Home » Personal: Afscheid nemen bestaat niet #1

Personal: Afscheid nemen bestaat niet #1

Ton & Meike

Het is nu 6 weken geleden dat ik Ton heb afgezet in Havelte. Op naar een bijzonder avontuur. Zijn eerste uitzending, onze eerste uitzending. Eigenlijk best bijzonder dat het nog niet eerder voorkwam in de afgelopen 7 jaar. Sinds augustus vorig jaar leefden we er met zijn tweeën maar ook met onze omgeving naar toe. Het was fijn dat het op 22 februari dan eindelijk zo ver was.

Maar poeh, moeilijk had ik het wel die maandag. Er zijn veel tranen gevloeid. Eigenlijk begon het pas de zaterdagavond net voor de vertrek dag. Tot die tijd heb ik nergens last van gehad. Maar toen kwam het besef: 5 maanden niet knuffelen, niet samen zijn en niet samen leven. Ook dinsdag was nog wat onwennig. Je hoefde niet te vragen hoe het ging of er waren tranen.

Woensdag was het goed. Ik werd opgewekt en vrolijk wakker, lekker naar buiten (overigens direct maandagmiddag gerend en getraind, fijne afleiding) en werken. Sowieso gaat het ‘normale’ leven ook snel weer door. In de dagen voor vertrek kwam een nieuwe uitdaging op mijn pad en de vertrekweek was op meerdere fronten toe te passen zeg maar.

Hoe dan ook, na een dag of twee was het weer klaar met de rusteloosheid en de wat emotionele buien. Gewoon lekker mijn eigen ritme houden, lekker werken, bewegen, leuke dingen doen, maar ook vooral lekker thuis rustig mijn eigen ding doen.

Want dat laatste, dat is vooral best lastig. Veel mensen die, super lief, opeens van alles willen plannen of doen. Terwijl ik eigenlijk heel lekker ga op mezelf, met mezelf. Niet teveel moeten. De eerste weken was het creëren van rust dus een hele belangrijke factor. Soms even nee zeggen of even doorschuiven. En nog steeds is dat wel een uitdaging.

Op zo nu en dan een momentje na voel ik mij heel goed, ben positief, niet alleen of zielig. Ik heb een fijn leven, samen met Ton, maar ook met mezelf. Volgens mij is dat heel belangrijk, wil je dit op een fijne manier doen samen. Hij het gevoel dat het goed zit en ik het gevoel dat het goed zit.

Maar soms is het wel moeilijk. Vooral het niet laten beïnvloeden van mijn eigen gevoel omdat mensen, vaak goed bedoeld, je gevoel voor je willen invullen: ‘Poeh, je zal het wel zwaar hebben’, ‘Extra moeilijk zeker nu met dat grauwe weer’, ‘Hopelijk red je je wat’, ‘Spannend allemaal he’, ‘Je zal hem wel enorm missen’.
Ja tuurlijk. Een avond samen op de bank, lekker knuffelen tot ik een ons weeg zou heerlijk zijn. Maar het gaat eigenlijk heel goed, ik heb geen negatieve, zware of ellendige gevoelens bij het hele gebeuren en mis Ton zeker, maar dit gemis overheerst niet. De angst voor dat wat kan gebeuren ook niet.

Maar daardoor spoken er soms wel vragen in mijn hoofd, zeker na een paar van de bovenstaande vragen. Ben ik naïef? Moet ik hem niet meer missen? Zijn we nog wel echt gek op elkaar als ik hem niet hele dagen constant mis? Hoort het zo?

Ik blijf vooral naar mijn eigen gevoel luisteren en doe wat goed voelt. We hebben gelukkig veel contact, vaker dan ik had gedacht en video bellen is het fijnst. Elkaar eventjes zien, beetje ouwehoeren. Soms voelt het net als in het begin, een beetje uitdagen en klieren. En als ik die vriendelijke donkere ogen zie en zijn stem hoor, weet ik dat het goed voelt. Vooral het teamgevoel, samen sterk en vertrouwen overheerst. Dat is het allerbelangrijkste!

When nothing is sure everything is possible..

Liefs Meik

Volg:
Share:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.