Home » De Groene 4 Mijl van Meike

De Groene 4 Mijl van Meike

De Groene 4 Mijl van Meike

                   foto: Johan Wolfard

Een zondag in januari is een dag dat de meeste mensen lekker een dagje rust hebben, lekker samen zijn en op de bank hangen, maar Meik en Mir besloten mee te doen met de allereerste Groene 4 Mijl, trailrunnen in Groningen! Van tevoren hadden wij elkaar al behoorlijk gek gemaakt met de foto’s van blubber, water en alle andere viezigheid dus we waren op het ergste voorbereid: hoge sokken, oude broek en een tas vol met lekkere warme kleding voor na de run.

Mir moest rond 12.00 uur starten met de 6,4 kilometer en ik hoorde van haar al dat alles goed geregeld was, garderobe, toiletten, niet een pokkeneind lopen vanaf de parkeerplaats. Zelf startte ik om 13.20 uur met de 18,8 kilometer. Vol goede moed ging ik met mijn sporttasje richting Eelderwolde, waar de start van de run was.

Ik heb Miranda helaas net niet zien finishen, maar we kwamen elkaar tegen in de schuur waar je je nummer kon halen, soep en thee klaar stond en de garderobe en kleedmogelijkheid geregeld was. Even samen op de foto met onze nieuwe shirts!

12592396_1240053806011838_4794440479202005795_n

Ik kwam aanlopen en voordat ik wat vroeg zag ik Mir’s koppie al, semi gelukkig haha. Wel van die lekkere rode blosjes, maar niet bijster enthousiast. Ik moest lachen, de laatste 1,5 kilometer vond ze killing, blijkbaar flink ploeteren door modder, links en rechts vallende mensen, ik kreeg er zin in! Ik werd door Mir, Mir, Melis en Giel uitgezwaaid en ging richting de start.

Wij moesten een ronde lopen van 12,4 kilometer waarbij je weer aankwam bij de start en daarna de 4 mijl route. Kortom, dat baggerstuk moesten wij twee keer doorlopen! Bij de start ging het even regenen en ik dacht oooh no, dit wordt bikkelen. Gelukkig waaide het buitje snel over en rennen maar! De eerste paar kilometer was flink tegen de wind in. Wat meeviel (of tegenviel) was het offroad gedeelte. Eigenlijk konden we het hele stuk gewoon op het fietspad rennen. Daarna linksaf, waar we gelukkig wel naast het verharde pad geleid werden, dus lekker offroad door het gras en de plassen. Vieze voeten gegarandeerd!

De gehele route werd on- en offroad wat gecombineerd, op zich wel lekker. Onroad kon ik wat versnellen, offroad lekker buffelen. Ik heb in oktober een trailrun gelopen op Terschelling, daar had ik wel een veel meer ‘natuurlijk’ gevoel. Op een gegeven moment zelfs mijn muziek uitgezet omdat dat niet paste in de omgeving ofzo. Dat had ik nu totaal niet, ik was zelfs erg blij dat ik mijn muziek had.

12651167_1240055169345035_119821281163281797_n

Laatste stukje van de eerste ronde was inderdaad, zoals Mir had gezegd, echt bikkelen, het is net of je 1,5 kilometer op glad ijs loopt. Ik zag iemand zijn schoen uit de blubsie trekken en een aantal gingen maar lopen, flinke pas erin alle plassen ontwijken. Bij de tussenfinish/start zag ik opeens mijn moeder opduiken, ze zou kijken of ze bij de finish kon zijn, maar was te vroeg. Voor haar dus nog een half uurtje wachten, voor mij even lekker wat adrenaline, want dat krijg ik van mensen aan de kant! Ook nam ik toch maar een gelletje voor wat extra energie de laatste kilometers, uiteindelijk ga je qua kilometers toch richting een halve marathon.

Opnieuw het stuk tegen de wind in, waar ik op een gegeven moment gezelschap kreeg van een man die in mijn pas ging lopen. Hij heeft zo’n 4/5 kilometer met mij mee gerend, op mijn tempo tot het blubber stuk, waar hij het overnam en mij mee leidde naar de finish. Elkaar lekker lopen ‘hazen’! Na de run kwam ik hem tegen en stak even mijn duim op. Hij zei: ‘Bedankt he, ik had het echt even nodig die laatste 6 kilometer!’.

Dat vind ik een van de leukste dingen van het lopen van runs naast je eigen trainingen. Soms voel je dat iemand je als haas gaat zien/gebruiken en dat doe je dan ook andersom. Je hebt dan echt veel aan elkaar, geen competitie, geen macht, gewoon volstrekt onbekende mensen die elkaar helpen op een juist moment en dat zonder te zeggen ook gewoon van elkaar weten. Dat moment bij de finish of na de finish is dan extra leuk. Het duimpje of bedankje. We doen het tenslotte allemaal voor de lol.

Wat ik van de Groene 4 Mijl vond?

  • Erg mooie route, lekker door de natuur
  • Goed geregeld en rustig alles kunnen doen (geen lange rij bij de wc’s)
  • Leuk aantal deelnemers, niet te druk
  • Verdeling offroad/onroad

Minder?

  • De naam trailrun is niet waardig voor deze loop, daarvoor loop je echt teveel op verharde paden.
  • Geen goede afstand tracking, zelf trackte ik 19,4 kilometer met Runkeeper en ik hoorde meer mensen over een langere afstand. Ook geen drama die meters loop je nog wel, maar wel een puntje.
  • Vieze schoenen! 😉 Nee, hoor die horen erbij!

12642576_1240053796011839_1811489189518514445_n

Kortom, volgend jaar zou ik hem best weer willen lopen, maar voor het echte trailrun gevoel ga ik toch lekker in oktober naar Terschelling. Een worden met de natuur met alleen jij en je hardloopschoenen. Zin in! Of de RunForestRun over twee weken in Dwingeloo lijkt mij ook tof! Maar hoe dan ook, trailrunnen, offroad paden, natuur proeven en geen druk van tijd of ergernis bij lopers, daar word ik steeds vrolijker van! 🙂

 

Volg:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.