Home » Running: Zevenheuvelenloop 2016

Running: Zevenheuvelenloop 2016

Running: Zevenheuvelenloop 2016

Ik word wakker met flinke hoofdpijn. Slecht geslapen! Maar, knop op, paracetamol erin, vandaag voor het eerst de Zevenheuvelenloop lopen in Nijmegen. Nog even de laatste spulletjes in de rugtas en op naar de trein! Ik heb een startbewijs via Runnersworld ontvangen en ga lekker treinen, via de organisatie kon je goedkoop een retourtje krijgen. Ik parkeer de auto achter het station in Groningen en haal nog een koffie bij de Starbucks. De trein gaat om 09.46 uur. Het is nog niet zo druk, ik kan ruim zitten, eet mijn bananen pannenkoekjes en begin in mijn boek. Na de overstap in Zwolle is het al wat drukker in de trein. Veel hardlopers! Ik klets wat met mede renners over hardlopen, leuk, een beetje voorpret.

Met een beetje vertraging komen we rond 12.45 uur aan in Nijmegen. Ik stap de trein uit, vraag even kort om wat informatie, want het is allemaal erg groots en druk. Ik duik de eerste parkeer garage in om mijn rugzak te droppen. Ik heb een oude trui mee om tot de start een beetje warm te blijven. Rond 13.10 uur loop ik met de hele meute mee richting mijn startvak. Het is allemaal super goed aangegeven en voor ik het weet sta ik in mijn startvak bruin. Het waait behoorlijk! Het gaat een ruig ritje worden. Wonderbaarlijk genoeg zie ik opeens Elko staan! Ongelooflijk, middenin 25.000 renners, zien we elkaar toch weer, geinig! Ik besluit mijn trui om mijn middel te knopen, in plaats van achter laten, het voelt toch raar en dan heb ik na de finish direct weer wat warms. Al kletsend wandelen we naar voren en voor we het weten zijn we al bij de start, dit gaat lekker vlot allemaal zo!

Ik ga rustig van start. Naast ons, aan de andere kant van de weg, komen de eerste renners alweer binnen. Heel gek gevoel geeft dat, maar leuk om eens te zien! Langzaamaan lopen we het centrum wat uit en dan komen de eerste heuveltjes. Elko is er al een tijdje vandoor en ik probeer een goed tempo te vinden. Op het moment dat ik denk, hee, dit voelt best goed, gaat opeens alles pijn doen, ik denk bij zo’n 6 kilometer. Menn, hoofdpijn, steek, zere heup, knie, scheen, onder de voet gaat het weer pijn doen. Bah! Ondanks dat ik hem echt wat onderschat heb (de heuvels zijn toch echt wel heuvels!), geniet ik enorm van de route. Het is prachtig, heuvelachtig, veel bos en door de stormachtige sferen fladderen er allemaal blaadjes over ons heen. Ik kijk een tijdje naar boven om er even ultiem van te genieten. Enjoy the little things in life right? 😉

Als we het 10 kilometer punt passeren ben ik bekaf, de heuvels hebben mij genekt! De steile heuvels zijn nog te overzien, je gaat er anders op lopen, maar de vals platte stukken are killing me! Nog 5 kilometer te gaan, jeetje! Ik heb stiekem gehoord dat de laatste vier kilometer naar beneden gaan, daar ligt mijn hoop, gewoon kalm aan afdalen. Bij de tweede verzorgingspost neem ik toch nog maar even een paar slokken AA, wellicht geeft het wat energie! Het is alleen zo koud dat mijn kiezen er pijn van doen! Net alsof je in ijs bijt! Natuurlijk schiet er ook een steek door de buik. Verkeerd gegokt. Door mijn ademhaling onder controle te houden blaas ik de pijn wat weg en we gaan op naar de laatste kilometers. Er schiet van alles door mijn hoofd. Wat een gek iets is het eigenlijk he, dat we allemaal vanuit alle hoeken van het land komen om met z’n allen een stukje te gaan rennen, op hetzelfde moment ook nog. En dat het eigenlijk gekkenwerk is dat je bijna 6 uur aan het reizen bent om even een kleine 1,5 uur te rennen in een vreemde plaats.

Net voor de finish zie ik opeens een bordje: BRUL MUPPUT! Hee, dat is Meike! Ik ben haar dit jaar op Vlieland tegengekomen en had al op Facebook gezien dat ze zou brullen vandaag. Ik snij even af naar rechts om haar hoi te zeggen en dit geeft flink wat energie voor de laatste meters. Wat een heerlijk gevoel, finishen na een pittige run! We did it! 🙂 Langzaam schuivelen we met z’n allen langs de AA flesjes, ik krijg een medaille, trui aan, die gelukkig niet in de weg zat tijdens het rennen en waggel zo door de drukte uit. Ik wandel weer richting mijn parkeergarage om mijn rugzak te halen, warme kleding aan en op naar de trein. Op het station haal ik nog een koffie en bij mijn spoor kom ik Elko weer tegen. Hij heeft een toptijd gelopen en voelt zich topfit! Ik kan alleen maar denken aan een warme douche en mijn bed, haha! Maar we hebben nog een flinke treinreis te gaan. Een leuke ervaring, maar niet perse een must do voor volgend jaar. You must love the hills, right? 😉

Liefs Meik

 

 

Volg:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.