Home » Running: Even een pas op de plaats..

Running: Even een pas op de plaats..

Even een pas op de plaats

Pffff.. Waarom hebben we allemaal niet gewoon een super hero lijf? Een lijf die snel hersteld, alles aan kan en gewoon doet wat je wil. Mijn lijf doet even niet mee en ik ben hier al een tijdje tegenaan aan het boksen. Maar hoe langer ik er over nadenk, hoe meer ik het ga accepteren. Soms is een pas op de plaats helemaal niet erg. Laatst zag ik deze quote voorbijkomen:

“It’s a beautiful thing to have lungs that allow you to breathe air and legs that allow you to climb mountains, and it’s a shame that sometimes we don’t realize that that’s enough”

En zo is het eigenlijk maar net. Ik ben al een paar weken, terugkijkend zelfs maanden, in strijd met mijn lijf, het doet pijn tijdens het rennen en daarna, maar soms gaat het juist even lekker en zie ik een stijgende lijn en dan opeens voel ik weer een ander pijntje ontstaan. En als ik dan terugdenk aan de laatste jaren en het vorige jaar waarin ik mijzelf zowel mentaal als fysiek uitgedaagd heb. Dan denk ik, Meik, wees blij dat je een gezond lijf hebt, waarmee je het bos in kan, waarmee je kan wandelen, rennen, fietsen, werken, denken. Alles. Een lijf waar geen gekke ziektes in zitten, die veel opvangt en mij overeind houdt. Neem eens genoegen met een beetje minder.

Vorig jaar liep ik meer dan ik eerder liep aan totale kilometers per maand en kilometers over het hele jaar. Daarnaast werkte ik hard, liep ik kneiterhard tegen mijzelf op, kwam terecht in een ontdekkingstocht naar mijzelf en wilde daarnaast een PR lopen op de halve en een marathon lopen drie kleine maandjes na die snelle halve. Dat PR, dat lukte niet, die marathon, die wel. Maar als ik terugkijk naar het hele jaar heb ik eigenlijk constant last gehad. Was het niet van mijn scheen of kuit, dan wel van mijn voet, heup, bil, rug of bovenbeen.

Het is gek hoe je hoofd soms rare slagen maakt. Ik heb het idee dat ik na de marathon rustig aan heb gedaan, dat moest ook wel, want ik had voor de marathon eigenlijk al veel last. Ik liep in december alsnog 83 kilometer en in januari 111 kilometer. Voor een recreatieve loper waar ik mij onder schaar gewoon ‘normale maandjes’ eigenlijk. Ja, vorig jaar liep ik 200 kilometer in een maand, maar goed. Het zijn alsnog veel kilometers, drie trainingen in de week en belasting. Ik ben gek op lange afstanden en soms heb ik wel eens de gedachte: waarom zou ik niet gewoon lekker drie keer per week 5 a 10 kilometer gaan trainen, gewoon even niets boven die 10K. Maar dan denk ik aan die fijne eilandloopjes, die als lange duurloop toch het allerleukste zijn en de heerlijke zondagochtenden dwalen door de omgeving en natuurgebieden in de buurt. Maar, voor nu, even luisteren en zoals Insta running maatje Stefan mooi zei: ervoor zorgen dat ik juiste rust pak, op juiste momentjes ga lopen, en zorgen dat het gevoel van rust op een gegeven moment geen onrust wordt. Het gevoel van aanmodderen, dat ik nu heb (trainen zonder doel, zonder schema) is niet fijn en ik kijk ernaar uit om weer met een gedachte, schema en doel te gaan trainen. Nu durf ik eigenlijk niet goed een doel te stellen, want zoals mijn lichaam zo nu en dan aanvoelt heerst er direct onzekerheid of ik dat wel ga halen.

Dus, na het verstandig zijn en Egmond afzeggen, ga ik ook Apeldoorn niet doen. 25 kilometer nu is gewoon niet verstandig en het voelt niet oke. Ook in het kader van rust, mentale rust, die ik hiermee direct mee pak. Ik heb zin in een zondag met vriendje, hondje, bosje, koffietje, boekje, hapje en verder gewoon even niet al teveel.

Alhoewel, even een kleeeeein stukje rennen, ik heb zin en het is mooi weer! Compressiekousen uit proberen, wie weet helpen die alle slechte stofjes verdwijnen waardoor ik weer superhero benen krijg!

Liefs Meik

Volg:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.