Home » Running: Berenloop Marathon 2019

Running: Berenloop Marathon 2019

berenloop marathon

Wauw!! Wat was dit een bijzondere. De Berenloop Marathon op Terschelling, mijn 2e marathon. Wat heb ik enorm genoten. 42,2 kilometer lang genieten op het mooiste Waddeneiland van Nederland. Voor het eerst 2 dagen achter elkaar lopen, want op zaterdag liep ik ook de Kleintje Berenloop als opwarmertje.

Weekendje Terschelling

Samen met Charlotte op vrijdagmiddag de 15.00 uur langzame boot naar Terschelling. Met echt eiland weer komen we aan op het eiland. Het miezert wat, waait flink en ik ben blij met mijn dikke jas. We pakken de bus naar Midsland en zoeken ons chaletje op. Het is knus en gezellig, maar wel heel koud. Kachel aan, fietsjes huren en naar het dorp voor de boodschapjes. We eten een curry met rijst en ’s avonds lekker tv met een chippie. Laat het weekend beginnen!

Kleintje Berenloop

’s Ochtends zijn we mooi op tijd wakker en ontbijten licht met een rijstwafeltje met komkommer, tomaat, kaas. Rond half 10 fietsen we richting West voor de Kleintje Berenloop, we doen beide de 5 kilometer. Na mijn migraine momentje en looprust sinds dinsdag, ben ik benieuwd hoe de benen aanvoelen. We droppen de spullen, nog even een toilet bezoekje en om half 11 gaan we van start. Het is het eerste stuk op het parcours ietwat druk, maar al gauw kunnen we lekker relaxed lopen en de 5 kilometer vliegen om. Geen pijn, veel vrolijke mensen op en langs de route. Wat een fijne warming up! Na het in ontvangst nemen van de medaille en een drankje pakken we onze spullen en fietsen het dorp in. Even wat winkelen en een broodje bij Broodjes en Taartjes De Dis (aanradertje!). We nemen nog een taartje to go mee en zijn de rest van de middag/avond lekker rustig thuis met boekje, spelletje en tv. Een goede pasta maaltijd en extra veel snoepen, lekker energie in het lijft! Om 22.00 uur komen onze mannen ook aan op het eiland. We kletsen nog wat en rond half 12 lekker op bed. Morgen marathon day!

Kleintje Berenloop met Charlotte

Raceday! Beren tellen!

Ik word vroeg wakker. Raceday! Uiteraard weer flink wat zenuwen, ik moet dan vaak naar het toilet. Scheelt weer voor onderweg, toch? Ik bak wat pannenkoeken en we eten met z’n viertjes lekker uitgebreid. Nog even chillen in het chalet en rond 10 uur gaan we richting West Terschelling. De spanning zit er aardig in. Je weet gewoon niet hoe je run gaat verlopen. Hoe en of je lijf gaat mee werken, hoe de wind waait, of het gaat regenen. We kunnen gemakkelijk onze tas kwijt, nog even een plasje en Charlotte gaat eerst van start om 12.00 uur op de halve marathon. Wat een mensen zeg, niet normaal! Het lijkt niet op te houden. Bij de start zie ik Susan en Stefan, heel leuk ze eens in real life te zien. Ook Manon, die ik gister tijdens de Kleintje ook al zag, staat te wachten tot we van start mogen op de marathon.

Rond half 1 gaan we zelf ook richting startvak. Daar zie ik Nico, die dit jaar niet alleen zijn 50ste marathon liep, maar ook de 100 km in Winschoten. Nu gaat hij weer voor de marathon. Echt knap! Om 12.40 uur horen we de krachtige scheepshoorn. We mogen beginnen aan ons nieuwe avontuur! Let’s go!

Ik ga lekker van start, muziekje aan en direct op standje genieten. Vorig jaar was een emotionele dag, de laatste dagen met Pake, blessures, niet met pap en zusje Tess, maar alleen naar Terschelling. Ditmaal wil ik nog meer genieten, in het speciaal voor Pake, die het altijd zo fijn vond op Terschelling. Ik geniet als we door de haven rennen en geniet van de mensen die ons staan aan te moedigen langs de kant. Als we rond 6/7 kilometer in Midsland aankomen zie ik Ton en Martijn staan. Ton zou mijn jasje overnemen, maar ik ga lekker en alles zit precies op z’n plek dus ik laat hem lekker aan. Op 9 kilometer gaat het eerste gelletje erin. Ik probeer de Torq gelletjes op aanraden van Ton. Smaakje Apple Crumble, beetje vreemd maar wel lekker. Ik ga zelf ook lekker, het tempo zit er flink in, constant tussen 11 en 12 km/u. Ik kan nog goed door mijn neus ademen en besluit dus lekker door te rennen op gevoel. We lopen een heel stuk door de weilanden, richting Hoorn en daar duikt opeens Ton weer op. Fijn! Ik had even een min momentje door een Pake en Beppe herinnering en Ton fleurt mij op. Genieten van de mooie herinneringen, niet huilen omdat het niet meer is.

Beetje minder blij gezicht, maar ik was het wel hoor!

We rennen langzaamaan richting de Boschplaat, waar je het gevoel hebt, dat je op alle mede renners na, alleen op de wereld door een ongerept stukje natuur rent. Heerlijk! Ik zie allemaal vogels, prachtige uitzichten en zelfs wilde Konik paardjes. Die heb ik hier nog nooit gezien! Ton fietst vrolijk mee en soms kletsen we wat. Ik heb ook een groepje mannen gevonden waarmee ik leuk op kan lopen, fijn tempo en nog steeds een goed gevoel. Het 21,5 kilometer punt kom ik door ergens rond 1.49 minuten. Dit gaat mooi! We lopen door over de lege Boschplaat. Ik geniet intens en als er een grote bruine buizerd over ons heen vliegt denk ik aan Pake. Ik word er rustig van en voel mij krachtig.

Lol met toeschouwers onderweg!

We komen langzaam weer in de buurt van de bewoonde wereld. Bij Hoorn verlies ik Ton uit het oog, hij heeft een lekke band. Ik ren lekker door, op naar het strand! Rond de 25 kilometer gaat het toch wel wat pijn doen. Poeh, even goed op de mindset denken. Positive thinking, misschien een tandje terug in snelheid. Na Hoorn volgt Formerum, een stuk over een klein heuvelend fietspad en daarna op naar Midsland op door te keren naar Midsland aan zee en het stuk strand. Ik ben benieuwd of ik deze keer de snelheid wat kan behouden. Daar duikt ook Ton opeens even op, met nieuwe fiets. Hij kan niet mee het strand op, dus we nemen ook snel weer afscheid. Op de strand opgang raak ik aan de praat met Jelte, die voor Kika rent, zijn eerste marathon. Genietend van het uitzicht, bereid ik hem voor op wat nog komen gaat. Gelukkig ligt het strand er goed bij, het tempo gaat iets trager, ik zit rond de 5.40 min/km op het strand, valt mij niets tegen! Ik raak Jelte op het strand kwijt, het gaat te lekker, ik wil door, kijken wat eruit te halen valt.

Onderweg durf ik niet teveel te rekenen, maar ik weet door mijn tussentijd op de halve dat ik zo’n 8 minuten voorloop op mijn tijd vorig jaar. Ik heb wat verval in de 2e helft van de marathon en het laatste stuk nadat we door mul zand weer het strand af gaan voel ik alles van mijn knie tot onder mijn voeten. Vooral onder de voeten, een soort brandend tintelen. Heel stom. Ik neem bij de laatste verzorgingspost, net na het strand een glas sportdrank, een slokje cola en een stuk sinaasappel. Ook het laatste gelletje erin en op naar de finish! Al moeten we eerst wel de hele longway nog af. Het is slechts 6 kilometer, maar voelt als een eeuwigheid. Toch voel ik mij enorm goed, blij en sterk. Ik ga dit gewoon rocken! Stiekem vind ik de Longway erg uitdagend en leuk, ondanks dat ik het al meerdere keren gerend heb, het blijft toch elke keer weer een ander beeld hebben.

Net voordat ik het verharde pad weer oploop, het dorp in, zie ik Ton! Hij heeft weer een andere fiets, veel pech gehad onderweg, arme jongen. Ik roep: Ik ga een PR rennen! Hij lacht en moedigt mij nog even aan, ik loop er blijkbaar nog steeds heel lekker bij, de laatste loodjes! Daar is er ook weer veel publiek, waar ik extra door opgezweept wordt. Wat is dit een geweldig avontuur!

De finish is in zicht

De laatste 800 meter zijn echt een groot feest. Alleen om de finish zou je echt een keer de marathon op Terschelling moeten lopen. Vorig jaar werd ik erdoor overdonderd. Ik was helemaal niet alleen, er waren allemaal mensen die mij aanmoedigden. Dit jaar was ik erop voorbereid en kwam al met een big smile de hoek om. Daar staan ook Martijn en Charlotte, high five en tussen hordes mensen door ren ik door de kleine straatjes van West Terschelling, high fiven, handjes omhoog, versnellen. Op naar de rode loper, waar mijn laatste adrenaline eruit geperst wordt. Wat een lieve mensen, wat een feest, wat een finish. Ik loop nog 2 mannen voorbij, hoor hier en daar een bekende, maar zie vooral maar 1 ding. De finish. Tijd: 3.47.57 minuten. Een kleine 10 minuten sneller dan vorig jaar. Ik loop niet snel met mijn armen omhoog de finish over. Maar nu doe ik het wel. Wat ben ik blij! Ton staat direct bij de finish en ik krijg een dikke knuffel. Een kleine traan, van ontlading, maar ook een grote smile. Ik heb het gewoon gerockt, deze marathon. Van begin tot eind genoten, enorm happy gefinisht, geen moment getwijfeld, ondanks de pijn blijven lachen. Wat was dit fijn!

Super blij met dit resultaat. Een week voor de marathon nog migraine dagen, toch wat pijntjes en een kleine onzekerheid. Een sub4 had ik gehoopt, maar dit, echt ongelooflijk!

Ook Martijn en Charlotte zijn bij de finish, knuffel en vooral even veeel drinken, ik heb dorst! Na nog een bouillon halen we de spulletjes en fietsen naar Loods voor een taartje to go. Lekker genieten van mijn nieuwe PR. Ik heb gewoon een marathon gerend in dik 11 kilometer per uur gemiddeld. Wie had dat gedacht.

Berenloop Marathon weekend 2019

Bedankt Ton, Charlotte, Martijn, maar ook Kyra, Kelly, Stefan, Susan, Jacolien, Jessica, Peter, Jelte, alle mensen die aan de kant stonden en met wie ik gekletst heb tijdens de marathon of samen mee heb mogen rennen. Ik heb intens genoten!

Pake, deze is voor jou!

Volg:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.