Home » Running: Ameland Adventurerun 2016

Running: Ameland Adventurerun 2016

Running: Ameland Adventurerun 2016

Het is zover, mijn tiende halve marathon. Mijn eerste halve liep ik in augustus 2013, de BommenBerenloop in Groningen met een tijd van 2.13.11 uur. Ik heb al veel eiland loopjes gedaan, maar dit is de eerste op Ameland. De Ameland Adventure Run. Ik ben super benieuwd naar de route. Er is veel strand, heb ik gezien, hoe zal het zand zijn?

‘s Ochtends haal ik met Ton broodjes bij de supermarkt, eerst maar even goed eten. De race begint pas om kwart voor 2, dus de ochtend duurt nog best lang. We zitten in een huisje middenin het centrum van Nes. Heel handig, lekker dichtbij de start. Ik word altijd zo zenuwachtig van die drentelende mensen allemaal, dus we wachten tot het laatste moment om naar de start te gaan.

Zo’n 5 minuten voor de start sta ik in het startvak, ik ben een van de laatste en start dus behoorlijk achteraan. Enigzins een voordeel, kan ik vooral mensen inhalen in plaats van andersom 😉 Het duurt daarmee ook even voordat ik de startlijn passeer, maar goed, we zijn los! Eerst een stuk door het dorp, veel muziek en mensen. Ik word omver gebeukt door iemand die denkt de halve marathon te moeten gaan winnen.. Lekker handig. Ik kan mij gelukkig snel herstellen en wil mij niet gaan lopen ergeren. Na eenkilometer of twee zie ik een groepje meiden bij ons uit de buurt staan, zij komen Anneke, een loop vriendinnetje van mij, aanmoedigen, die de 10 kilometer loopt.

We gaan vrij vlot het strand op, oh jeetje, mul zand! Wat een ellende! Ik zie na een paar tientallen meters een aantal mensen naar de waterkant rennen, maar omdat het maar een kilometer strand is besluit ik met de grotere groep door te ploeteren door het zachte zand. Bij de strandopgang staat Ton opeens al! Leuk! We gaan linksaf de duinen in, veel hoogteverschil! Daarna weer het strand op, nu direct naar de waterkant, waar het zand wat steviger is. Ik haal daar al vrij vlot de jongen in die mij op het begin omver beukte, toch altijd leuk.. Opeens zie ik naast mij Ton rennen, al foto’s makend, haha, ik had hem helemaal niet gezien, die lieverd! Ik krijg er energie van en ren lekker door, nog een flink stuk strand te gaan!

Wat heerlijk! Ik heb echt even een ultiem geluksmomentje. Terwijl Katy Perry’s ‘Rise’ door mijn oordopjes gaat voel ik mij ook echt een Phoenix vogel, ik kom helemaal in mijn element, het voelt alsof ik vlieg en ik ren in mijn eentje door het zeewater heen. Ik heb bijna de neiging om te bukken om met mijn vingers door het water te gaan tijdens het rennen, maar zie al allemaal snoekduik taferelen voor me, dus besluit maar gewoon rechtop lekker door te rennen. Op een gegeven moment schuin richting de strandopgang, nog een laatste blik op het strand en weer omhoog ploeteren.

We rennen een stukje door de duinen richting de lange zeedijk. Aan de andere kant zie ik de snelle lopers alweer het lange stuk terug naar Nes rennen. Opeens zie ik bovenop een duin Ton weer staan, we hebben geen plekken afgesproken, dus het is elke keer weer een verrassing! Heel leuk! We lopen in een lange sliert naar de dijk. Helaas gaan we aan de weilandkant van de dijk weer terug naar Nes, zicht op lege weilanden, wind vol in het gezicht en nog een hele lange rit te gaan, killing en niet zo leuk. Juist na het strand en de natuur, vind ik dit een beetje een tegenvaller, maar ik ploeter mooi door.

Op 16,5 kilometer mijn tweede en laatste gel voor een beetje extra energie. In Buren staat Ton er opeens weer! Even een high five en door voor de laatste drie kilometer! Mijn benen voelen stijf aan, maar ik heb voor het eerst sinds tijden geen pijn, lekker! De stijfheid komt denk ik door de onbewuste kou. Wel veel last van steek in de buik en ik kan mijn ademhaling moeilijk onder controle krijgen. Het laatste stuk duurt best lang voor mijn gevoel. Ook als we Nes weer inlopen en ik het gevoel heb dat ik er bijna ben, moeten we nog een aantal bochten nemen voordat eindelijk de finish in zicht komt. Eindtijd: 1.50.27 uur. Tevreden, zeker met het zware mulle stuk strand aan het begin, waardoor de benen al aardig zwaar aanvoelden. Mijn laatste 10 kilometer heb ik nog veel rond de 12 kilometer per uur gelopen, dus flink wat tijd ingehaald.

Onderweg dacht ik een paar keer, menn, ik wil over een aantal maanden gewoon nog 30 kilometer verder lopen, ik ben niet goed! Maar een trailrun is natuurlijk heel anders, hoeft niet snel en gaat meer om het genieten. Dus het komt vast goed. Ik vond het tweede stuk strand fantastisch, maar de rest van de run was niet helemaal mijn ding. Als eiland gek ben ik blij dat ik deze ook gedaan heb en weer een weekendje heb mogen genieten, maarvolgend jaar hoeft hij niet perse weer. In maart loop ik de 35 kilometer trail op Ameland, in Hallum! Eens kijken of ik hier wat enthousiaster van wordt!

Bedankt lieve Ton, voor je support! <3

Liefs Meik

Volg:

1 Reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.